اِی پی پلاس را در پیام رسان های بله و روبیکا دنبال کنید
زمان مطالعه3 دقیقه
۵٪ تخفیف برای خرید اول
می پسنـدم0
اندازه متن12
اینکه جلوی آینه اتاق پرو بایستید، زیپ لباستان بالا نرود و با کلافگی به نورپردازی افتضاح فروشگاه لعنت بفرستید، اصلاً تقصیر شما نیست. سالهاست که از نزدیک با بازار پوشاک، از تامین پارچه گرفته تا بررسی الگوهای دوخت سروکار دارم و یک حقیقت تلخ را هر روز میبینم: صنعت پوشاک ما در سایزهای بزرگ، بهشدت تنبل و بیسلیقه عمل میکند. پیدا کردن مانتو برای افراد چاق تبدیل به یک هفتخوان شده، نه به خاطر اینکه فرم بدن شما مشکلی دارد، بلکه چون اکثر تولیدکنندگان فقط یک الگوی سایز ۳۸ را برمیدارند و با دستگاه برش، همان را بدون هیچ اصلاحی چند سایز بزرگتر میکنند.
من اینجام تا به عنوان کسی که زیر و بم خطاهای الگوکشی و جنس پارچهها را میشناسد، خیالتان را راحت کنم. در همین بازار آشفته سال ۱۴۰۵ که قیمت یک متر پارچه باکیفیت سر به فلک کشیده، قرار نیست پولتان را بابت لباسی بدهید که شما را شبیه به یک خیمه متحرک میکند. ما در دنیای طراحی لباس با چیزی به نام «خطای دید بصری» کار میکنیم. با جابهجا کردن یک درز ساده یا تغییر گرماژ (وزن) پارچه، فرم بدن روی هوا تغییر میکند. امروز میخواهم تکنیکهای واقعی و کارگاهی را به شما بگویم؛ چیزهایی که باعث میشود دفعه بعد که دست روی یک لباس میگذارید، دقیقاً بدانید چرا آن مدل روی تنتان مینشیند یا چرا شما را عریضتر نشان میدهد.
اگر بخواهم بیتعارف بگویم، رنگ لباس آخرین چیزی است که باید در فروشگاه به آن دقت کنید. بله، درست خواندید. یک مانتوی مشکی اگر با پارچه غلط دوخته شده باشد، شما را بسیار درشتتر از یک مانتوی سفید با برش اصولی نشان میدهد. پایههای اصلی یک مانتو مناسب برای افراد چاق، منحصراً در متریال و مسیر خطوط دوخت خلاصه میشود.
پارچههای آهاردار، خشک و ضخیم برای اندام درشت، یک اشتباه استراتژیک و مهلک هستند. بارها دیدهام که خانمهای پلاسسایز سراغ کتانهای ضخیم، تافته یا لیننهای خشک میروند. وقتی لباسی میپوشید که خودش به تنهایی روی چوبلباسی ایستایی دارد، این پارچه روی برجستهترین نقاط بدن شما (مثل سینه یا شکم) گیر میکند و از همان نقطه مثل یک خطکش صاف به پایین میرود. نتیجه؟ تمام انحناهای زیبای بدن محو میشود و صرفاً یک حجم مربعی بزرگ به چشم میآید. به علاوه، زبری این پارچهها در قسمت زیر بغل یا کشاله ران در یک روز پرمشغله، حسابی کلافهکننده و آزاردهنده است.
راهکار این است که به دنبال پارچههایی با «گرماژ بالا اما بافت لَخت» باشید. کرپهای مرغوب مثل کرپ مازراتی، کرپ حریر، ویسکوز و نختوییتها معجزه میکنند. این پارچهها به خاطر وزن تار و پودشان، میل به ریزش و افتادن به سمت زمین دارند. وقتی چنین پارچهای میپوشید، لباس به جای ایجاد حجم کاذب، فرم طبیعی بدن را نرم و بیسروصدا دنبال میکند.
اینکه میگویند راه راههای عمودی لاغر میکند، یکی از آن کلیشههایی است که نیمی از آن دروغ است. پوشیدن یک مانتو با خطوط پهن و متضاد (مثلاً راه راههای سیاه و سفیدِ پنج سانتی)، شما را دقیقاً شبیه داورهای فوتبال میکند و به خاطر تضاد رنگی شدید، عرض بدنتان بیشتر هم توی ذوق میزند.
من همیشه به شاگردهایم قانون «خطوط محو» را یادآوری میکنم. خط عمودی زمانی کار میکند که ظریف و ترجیحاً بخشی از ساختار خودِ الگو باشد. مثلاً یک «برش عصایی» که از وسط سرشانه تا پایین لبه لباس کشیده شده، یا استفاده از «پنس فرانسوی» در پهلوها. حتی یک ردیف دکمه قابلمهای مخفی که یک خط دوخت ظریف در مرکز لباس ایجاد کرده، چشم بیننده را ناخودآگاه از بالا به پایین هدایت میکند و باعث میشود قد شما کشیدهتر پردازش شود.
یکی از بزرگترین ظلمهایی که طراحان در حق افراد پلاسسایز میکنند این است که همه را در یک دسته قرار میدهند. توزیع وزن در بدن آدمها فرق دارد؛ یکی بالاتنه پری دارد و دیگری پایینتنه درشتتری دارد. پس یک نسخه ثابت برای همه جواب نمیدهد و باید بر اساس جغرافیای بدن خودتان انتخاب کنید.
خانمهایی که هم قد بلندی دارند و هم درشتاندام هستند، مدام با خطرِ یکپارچه و ستونمانند دیده شدن روبهرو هستند. اگر این دسته از افراد مانتوهای خیلی کوتاه بپوشند، بالاتنهشان شبیه به یک بلوک سنگین میشود که روی پاهای بلندی سوار شده است. اگر هم مانتوی بلندِ یکتکه بپوشند، قامتشان شبیه به یک دیوار ضخیم به نظر میرسد.
بهترین انتخاب برای مدل مانتو برای افراد چاق و قد بلند، مانتوهای میدی (تا زیر زانو یا وسط ساق) است که یک نقطه شکست بصری در استایل ایجاد کند. استفاده از یک کمربند ظریفِ همرنگ که در گودترین قسمت کمر بسته شود، تناسب فوقالعادهای میسازد. این کمربند نباید سفت کشیده شود؛ فقط قرار است یک انحنای ملایم ایجاد کند تا قامت بلند شما، ظرافت بیشتری به خودش بگیرد.
پف و چین در قسمت پایینتنه برای اندام پر و کوتاه، یک فاجعه بصری است. هفته پیش که برای بررسی متریال زمستانه با مدیر یک تولیدی لباس زنانه در مرکز شهر صحبت میکردم، حرف جالبی زد. او میگفت بیشترین نارضایتی و لباسهای مرجوعی آنها مربوط به مانتوهای عروسکی و کلوشِ کوتاهی است که خانمهای قدکوتاه میخرند. برای یک اندام توپر و کوتاه، هر خط افقی اضافی یعنی کوتاهتر و پهنتر شدن.
عالیترین گزینه هنگام بررسی یک مدل مانتو برای افراد چاق و کوتاه، الگوهای راسته یا فونِ بسیار ملایم است. استایل مونوکروم (تکرنگ از سر تا پا) را حتماً امتحان کنید. لباسی بپوشید که قد آن حداقل تا روی زانو بیاید و هیچ برش عرضی، جیب روکار یا ترکیب رنگ متضادی در قسمت شکم و لگن نداشته باشد تا چشم روی بدن بدون توقف حرکت کند.
هیچ چیز روی اعصابتر از کشیده شدن پارچه روی شکم بعد از یک روز طولانی نشستن پشت میز نیست. اگر تجمع وزن شما در ناحیه میانی بدن است، اولین کاری که میکنید این باشد که دور مدلهای کشدار در قسمت کمر یا کمربندهای پهن را خط قرمز بکشید.
در بین تمام الگوها، بینقصترین مدل مانتو برای افراد چاق شکم دار، لباسهای لنگی یا چپوراستی است. این مانتوها با ایجاد یک خط قطری از روی سینه تا پهلو، یکی از قویترین خطای دیدهای خیاطی را میسازند و تمرکز را کاملاً از مرکز بدن دور میکنند. همچنین، یک مانتو برای افراد شکم دار باید در قسمت بالاتنه کاملاً فیت باشد و از زیر سینه (جایی که به آن خط امپایر میگویند) به آرامی رها شود تا هیچ فشاری روی شکم نیاورد.
خب، حالا که الفبای کار را یاد گرفتیم، بیایید سراغ گزینههای مشخصی برویم که در بازار موجودند و میتوانید با خیال راحت روی آنها حساب کنید.
برای محیطهای کاری، کتها بیرقیباند. اما یک قانون طلایی وجود دارد که اگر رعایت نشود، کت استایل شما را نابود میکند: خط سرشانه. در لباسهای اداری مخصوص اندام درشت، درز اتصال آستین به تنه باید میلیمتری روی استخوان شانه بنشیند. اگر این درز حتی نیم سانت افتادگی داشته باشد، کل بالاتنه شما شل، بیانرژی و بهشدت عریضتر دیده میشود.
همیشه دنبال کتهایی باشید که در قسمت جلوی سینه، «لایی مویی» مرغوب کار شده باشد. این زیرسازی باعث میشود لباس فرم محکم خودش را حفظ کند و قوز یا پستیبلندیهای پشت کمر را صاف نشان دهد. یقههای انگلیسی باریک و کشیده هم سینه را جمعوجورتر به نمایش میگذارند.
وقتی حرف از مراسم و مهمانی میشود، خیلیها هول میشوند و مستقیم سراغ مخملهای سنگین یا ژاکاردهای شلوغ و براق میروند. به عنوان کسی که سالهاست لباسهای مختلف را روی تن آدمها میبیند، میگویم که مخمل برای اندام توپر یک ریسک ترسناک است. پرزهای مخمل نور را پخش میکنند و به صورت بصری چند کیلو به وزن شما اضافه میکنند. قبل از اینکه در یک بوتیک هیجانزده شوید، پیشنهاد میکنم نگاهی به یک راهنمای خرید مانتو مجلسی بیندازید تا متوجه اهمیت بافت پارچه شوید.
بهترین استایل مجلسی، کرپِ گِرمبالا و مات با دوخت تمیز است. اگر میخواهید لباستان زرق و برق داشته باشد، این کار را به حاشیه لباس بسپارید. مثلاً فقط لبه آستینها یا روی یقه را سنگدوزی کنید. پارچههای مات، همیشه و همهجا بدن را جمعتر نگه میدارند.
مدلهای پانچو، کیمونو و شنلی جان میدهند برای روزهایی که حال و حوصله لباسهای تنگ را ندارید. اما یک گیر بزرگ در الگوکشی اکثر این لباسها هست و آن تجمع پارچه در زیر بغل است.
وقتی دستهایتان را پایین میآورید، تمام آن پارچه اضافیِ زیر بازوها، روی پهلو مچاله میشود و عرض شما را دو برابر نشان میدهد. برای فرار از این ایراد، فقط شنلها یا مانتوهایی را بخرید که چاکهای پهلوی بلندی دارند تا دست از آنها بیرون بیاید و پارچه اضافی زیر سینه مچاله نشود.
ترکیب یک سارافون بلند و آزاد با یک شومیز پایه در زیر آن، استایل بسیار جذابی است. تضادی که بین لباسِ جذبِ زیرین و سارافون رهای رویی ایجاد میشود، باعث میشود اندام شما در پسزمینه لباس ظریفتر به نظر برسد. اتفاقاً یکی از سوالات پرتکرار هنگام خرید عمده مانتو برای استفاده روزمره همین است که زیر سارافون چه بپوشیم.
فقط یادتان باشد شومیزی که زیر سارافون میپوشید نباید از جنسهای پلاستیکی و براق باشد. یک شومیز نخی فیت که بازوها را محکم نگه دارد، باعث میشود سارافون رویی بدون هیچ مزاحمتی و به زیبایی هرچه تمامتر روی بدن ریزش داشته باشد.
اشتباهات رایج در انتخاب مانتو برای افراد چاق که ظاهر را خراب میکند
گاهی اوقات با نیت پنهان کردن ایرادات انداممان، دست به انتخابهایی میزنیم که دقیقاً نتیجه عکس میدهند. بیایید دو مورد از مهلکترین این خطاها را بررسی کنیم.
نمیدانم این قانون مندرآوردی از کجا بین مردم جا افتاده که میگویند «اگر اضافهوزن داری، لباس گشاد بپوش تا معلوم نشه». وقتی شما مانتویی میپوشید که سه سایز از خودتان بزرگتر است، پارچه اضافه نه تنها چیزی را مخفی نمیکند، بلکه مرزهای بدن شما را تا آخرین لبهی پارچه پهنتر نشان میدهد. به جای یک انسان با فرم بدنی مشخص، شبیه به یک توده پارچهای بیقواره میشوید.
ترند اورسایز فقط روی اندامهای بسیار استخوانی جواب میدهد. برای یک اندام توپر، لباس باید در قسمت حلقه آستین و سینه دقیقاً فیت باشد و فقط از کمر به پایین آزادی ملایمی بدهد. گشادی بیمورد، هیچ ثمرهای جز شلختگی ندارد.
جیبهای پاکتی (جیبهایی که مثل یک وصله روی پارچه دوخته میشوند) اگر در جای اشتباه قرار بگیرند، استایل را ویران میکنند. دوختن یک جیب روکار دقیقاً روی سینه بزرگ یا برجستهترین قسمت باسن، یعنی اضافه کردن یک لایه پارچه و ایجاد حجم سهبعدی در جایی که ما دقیقاً میخواهیم تختتر دیده شود.
طرحهای شلوغ و گلدرشت هم همین کار را با روانِ بیننده میکنند. چشم ناخودآگاه روی طرحهای بزرگ توقف میکند و سطح بدن را وسیعتر میبیند. اگر به طرح علاقه دارید، فقط سراغ الگوهای ریز و محو با پسزمینه تیره بروید.
حتی اگر اصولیترین لباس دنیا را هم بپوشید، یک شلوار غلط میتواند تمام زحماتتان را هدر بدهد. یکی از تصاویری که زیاد میبینم و همیشه دلم میخواهد به خاطرش به افراد تذکر بدهم، ترکیب مانتوهای نسبتاً آزاد با شلوارهای جین بسیار تنگ (اسکینی) برای خانمهایی است که پاهای پُری دارند. این ترکیب، پاها را شبیه به مخروطهای وارونه نشان میدهد و بالاتنه را حجیمتر از واقعیت جلوه میدهد.
همیشه سراغ شلوارهای راسته (Straight) یا بوتکات ملایم بروید. شلوار راسته خط پا را از لگن تا مچ حفظ میکند و تعادل بصری بینظیری میسازد. در مورد شال هم، دور کردن حجم از گردن حیاتی است. روسریهای قوارهبزرگی که با گرههای ضخیم زیر گلو بسته میشوند، فاصله چانه تا سینه را خفه میکنند. یک شال نخی لخت که آزادانه روی شانهها رها شده باشد، گردن را بهشدت کشیدهتر نشان میدهد.
بیایید این بحث را در همین نقطه با یک تصویرسازی ذهنی تمام کنیم. دفعه بعد که وارد فروشگاه میشوید، دیگر با ترس و دلهره به رگالها نگاه نکنید. حالا شما میدانید که مشکل از بدن شما نیست، بلکه از گرماژ پارچه، جایگیری غلط جیبها و درزهایی است که روی هوا الگوکشی شدهاند.
وقتی یاد بگیرید خطای دید را به نفع خودتان مدیریت کنید، آنوقت لباس پوشیدن از یک «اجبار برای پوشاندن بدن» تبدیل به یک ابزار برای لذت بردن از استایل شخصی میشود. لباس باید روی تن شما بخوابد، نه اینکه شما خودتان را در آن مچاله کنید. با خودتان روراست باشید؛ اگر جلوی آینه اتاق پرو شانههایتان را صاف نکردید و حس قدرت به شما دست نداد، آن لباس ارزش خریدن ندارد، حتی اگر فروشنده هزار بار قسم بخورد که «توی تنتون جا باز میکنه».
بله، پوشیدن طرحهای گلدار مجاز است، اما مقیاس آنها باید کاملاً ریز و مینیاتوری با پسزمینه تیره باشد. طرحهای بسیار درشت با رنگهای روشن، خطای دید افزایشی ایجاد کرده و سطح بدن را پهنتر نشان میدهند. در مقابل، طرحهای ریز و متراکم، چشم را درگیر جزئیات ظریف میکنند و تمرکز را از روی سایز کلی بدن دور نگه میدارند. اگر میخواهید طرحدار بپوشید، بهتر است فقط بخشی از لباس (مثلاً پایینتنه) طرح داشته باشد.
بهترین رنگها برای این اندام، رنگهای «جواهری تیره» مثل سبز زمردی، زرشکی پخته، بادمجانی و سرمهای عمیق هستند. برخلاف این باور غلط که فقط مشکی لاغر میکند، این رنگها دقیقاً همان خاصیت جمعکنندگی مشکی را دارند، با این تفاوت که چهره را خسته نمیکنند. البته نکته اصلی این است که مهمتر از خودِ رنگ، مات بودن پارچه است؛ یک پارچه زرشکی مات به مراتب از یک پارچه مشکیِ براق، شما را ظریفتر نشان میدهد.
