اِی پی پلاس را در پیام رسان های بله و روبیکا دنبال کنید
زمان مطالعه4 دقیقه
۵٪ تخفیف برای خرید اول
می پسنـدم0
اندازه متن12
نوشتن یک راهنمای خرید مانتو که واقعاً به درد بخورد، خیلی سختتر از چیزی است که به نظر میرسد. همین هفته پیش داشتم در راسته پارچهفروشان بازار بزرگ قدم میزدم؛ دستم را روی طاقههای کرپ و تترون میکشیدم و بوی آهار پارچههای نو در هوا پیچیده بود. با خودم فکر میکردم چند درصد از ما وقتی لباسی را میخریم، واقعاً میدانیم چه ساختاری را قرار است روی شانههایمان تحمل کنیم؟ سالها درگیر طراحی، پترنسازی و لمس بافتهای مختلف بودهام. پیدا کردن یک لباس درست، ربطی به ورق زدن مجلات فصلی ندارد. لباس بیرونی شما در واقع معماری متحرک شماست. وقتی گرماژ (وزن) پارچه نامرغوب باشد، زبری آن روی پوست گردنتان کشیده میشود و افتادگی درزهایش کل پولی که در این اوضاع عجیب سال ۱۴۰۵ خرج کردهاید را به باد میدهد.
بیشتر آدمها فقط به خاطر یک رنگ جیغ یا طرح روی آستین کارت میکشند، بدون اینکه بدانند سیلوئت (فرم هندسی لباس) اصلاً با استخوانبندیشان میخواند یا نه. من قرار نیست اینجا کلیشههای قدیمی را تکرار کنم. بیایید یک بار برای همیشه، با دید یک طراح لباس به قضیه نگاه کنیم.
مدلهای جلو بسته مثل یک زره محافظ عمل میکنند؛ در حالی که مدلهای باز برای استایلهای لایهلایه طراحی شدهاند. وقتی دکمههای یک لباس را میبندید، فرم بدن شما مجبور است از قالب خیاطی پیروی کند. این یعنی انسجام دیداری بالا که برای محیطهای رسمی بهشدت جواب میدهد.
اما بیایید واقعبین باشیم. اگر قرار است تمام روز در مترو و خیابان بدوید یا یک کیف سنگین لپتاپ روی دوشتان باشد، پوشیدن یک رویهی بدون دکمه که با هر وزش بادی به هم میریزد، یک اشتباه محض است. دیروز همکارم را دیدم که تمام مسیر شرکت را درگیر جمع کردن لبههای مانتوی عباییاش بود؛ مدام روی شانهاش سر میخورد و کلافهاش کرده بود. لباس جلو بسته با دکمه مخفی شاید در قدم برداشتنهای بلند کمی محدودتان کند، اما ظاهر شما را هشت ساعت تمام، دستنخورده نگه میدارد. همیشه به مشتریانم میگویم: لباسی که در اتاق پرو زیباست، اگر در خیابان روی مختان برود، پولی است که دور ریختهاید.
شما نمیتوانید هر برشی را روی هر بدنی پیاده کنید. هندسه بدن شما ثابت است، پس الگو باید خودش را تطبیق دهد.
استراتژی اصلی برای قدبلندها، شکستن خط عمودی دید است. اگر قد بلندی دارید، پوشیدن یک ست یکرنگ از سر تا پا، شما را بیش از حد کشیده و شبیه یک خطکش بیانتها نشان میدهد.
من اسمش را گذاشتهام «برش عرضی». شما باید با استفاده از تضاد رنگی بین بالاتنه و پایینتنه، نگاه مخاطب را در میانه راه متوقف کنید. استفاده از یک کمربند پهن اینجا معجزه میکند. در مورد خط لبهی پایینی لباس هم بهشدت وسواس به خرج دهید. الگوهایی که دقیقاً روی پهنترین قسمت باسن تمام میشوند، تناسب بالا و پایینتنه را نابود میکنند. بهترین قد برای شما، قدهای تا میانه ساق پا (میدی) است تا آن حالت کشیدگی افراطی شکسته شود.
برای اندامهای ریزنقش، باید چشم را فریب دهیم تا یک خط عمودی و ممتد ببیند. استایل مونوکروم (تکرنگ) اینجا نقش نجاتدهنده را بازی میکند.
یکی از روی اعصابترین ترندهایی که این روزها میبینم، اصرار خانمهای ریزنقش به پوشیدن رویههای اورسایز با سرشانههای کاملاً افتاده است. پارچه اضافه در ناحیه بازو، عرض دیداری شما را زیاد میکند و باعث میشود در پارچه غرق شوید. نتیجه؟ قدتان کوتاهتر به نظر میرسد. خط درز سرشانه باید دقیقاً و بدون میلیمتری خطا روی استخوان کتف بنشیند. قد لباس هم حوالی زانو بهترین بازخورد را دارد.
پنهان شدن زیر چادرهای پارچهای را تمام کنید! پوشیدن لباسهای بیشکل فقط یک حجم عظیم به شما میدهد. چالش اصلی در انتخاب یک [مانتو برای افراد چاق] معمولاً انتخاب اشتباه جنس پارچه است.
ترفند کارگاهی من استفاده از «برش عصایی» و پارچههایی با ریزش بالا مثل کرپهای سنگین است. پارچههای خشک و آهاردار مثل کتان ضخیم، از بدن شما فاصله میگیرند و بهصورت فیزیکی پهنای شانهها را دو برابر نشان میدهند. در حالی که یک پارچه لَخت با یقهی هفتِ عمیق و ساسونهای درست، بهراحتی خطای دید میسازد و فرم بدن را منسجمتر نشان میدهد.
فرم یقه، فرماندهی کل در کنترل حجم بالاتنه است. برای سینههای درشت، یقههای هفت یا یقههای آرشال کشیده کاملاً حیاتی هستند. این فرمها، گردن را بلندتر کرده و نگاه را به سمت مرکز هدایت میکنند. دور یقههای پهن انگلیسی یا جیبهای بزرگ روی سینه یک خط قرمز بکشید.
در مقابل، اگر بالاتنه ظریف و تختی دارید، شما دقیقاً به همین حجمدهندهها نیاز دارید. پارچههای بافتدار مثل بوکله، پیلیهای روی سینه، و یقههای برگردانِ پهن برای شما ساخته شدهاند. آن جیبهای نما روی سینه شاید هیچ کاربرد عملی نداشته باشند، اما برای بالانس کردن یک اندام ظریف، بینقصترین راهکارند.
رنگ اولین سیگنالی است که قبل از کیفیت دوخت دیده میشود. تدوین یک راهنمای خرید مانتو بر اساس رنگ پوست در واقع پیدا کردن نقطه تعادل بین آندرتون پوست شما و رنگ پارچه است.
پوستهای رنگپریده و مهتابی تشنهی کنتراست هستند. رنگهای بسیار روشن و کرمهای بیجان فقط باعث میشوند شبیه بیماران سرماخورده به نظر برسید.
شما باید مستقیم سراغ رنگهای غنی و اشباعشده بروید. سرمهای تیره، سبز زمردی، زرشکی عمیق و بنفش بادمجانی روی پوست شما معجزه میکنند. این اختلاف شدید بین روشنی پوست و تیرگی لباس، باعث میشود صورت شما بدرخشد و رنگ طبیعی لبها جان بگیرد. راستی تا یادم نرفته بگم، یک بار مشتری سفیدی داشتم که اصرار به خرید یک رویه لیمویی کمرنگ داشت؛ وقتی پوشید تمام رگهای آبی زیر پوستش نمایان شد!
داشتن پوست تیره یعنی مجوز پوشیدن جسورانهترین رنگهای بازار. رنگهای زنده و پرانرژی روی پوست شما جلوهای پیدا میکنند که دستنیافتنی است.
قرمز گوجهای، خردلی، نارنجی و حتی سفید خالص روی این طیف پوستی بینظیر مینشینند. تنها رنگهایی که اصلاً پیشنهاد نمیکنم، رنگهای کدر و گلی مثل قهوهای سوخته یا زیتونی چرک است. این رنگها بیش از حد با تهرنگ چهره ترکیب میشوند و طراوت صورت را خفه میکنند.
پوستهای زیتونی یا گندمی پیچیدگی خاص خودشان را دارند؛ گاهی متمایل به سبز میزنند و گاهی زرد. رنگهای خاکی و گرم، امنترین انتخابها برای این گروه هستند.
آجری، سفالی و بژ گرم به طرز عجیبی با این پوست همخوانی دارند. یک نکته تجربی: نورهای زرد داخل اتاق پروِ فروشگاهها بهشدت فریبندهاند. وقتی میخواهید پارچهای را تست کنید، حتماً آن را زیر نور طبیعی روز کنار چانهتان بگیرید. اگر سایه تیره زیر چشم یا خطوط خندهتان عمیقتر به نظر رسید، آن رنگ مال شما نیست.
آبوهوا تعیینکننده نهایی است. شما نمیتوانید با طبیعت لجبازی کنید. اینجاست که کاربرد الیاف بر زیبایی غلبه میکند.
توی روزهای گرم سال که آفتاب کلافهتون کرده، قابلیت تنفس پارچه تنها چیزی است که اهمیت دارد. پارچههای پنبهای خالص و کتان در این شرایط نجاتبخش هستند.
اما اینجا باید یک نقد جدی به پارچههای نخیِ خالص وارد کنم. الیاف صددرصد طبیعی برای نشستنهای طولانی پشت میز کار یک فاجعهی تمامعیارند؛ نیم ساعت که بنشینید، تمام خطوطِ تای شکم روی لباستان تثبیت میشود. من همیشه ترکیب نخی-ویسکوز را ترجیح میدهم. این ترکیب هم جریان هوا را حفظ میکند و هم ریزش بهتری دارد و کمتر چروک میشود.
اگر توی فصل سرما سراغ این راهنما اومدید، یادتون باشه که کانون توجه ما روی عایق بودن و لایهبندی است. ترنچکتها و پارچههای متراکمی مثل فوتر، استانداردهای این فصل محسوب میشوند.
یک قانون مندرآوردی در کارگاه داریم که اسمش را گذاشتهام «قانون سه انگشت». وقتی رویهی زمستانی را پرو میکنید، باید در ناحیه زیر بغل حداقل سه انگشت فضای آزاد داشته باشید. چرا؟ چون قرار است زیر این لباس، پلیورهای ضخیم بپوشید. اگر حلقه آستین از همان اول کیپ باشد، هم حرکت دستتان قفل میشود و هم به دلیل جلوگیری از گردش خونِ راحت، دستهایتان خیلی زودتر یخ میزند.
محیط اطراف شما کدهای پوششی نامرئی دارد. لباسی که در کافه بینقص است، در جلسه کاری فاجعه به بار میآورد.
استایلهای خیابانی این روزها کاملاً روی موج راحتی و الگوهای اورسایز سوارند. شکتها و لباسهای جیبدار، انتخاب اول هستند و این یک راهنمای خرید مانتوی مناسب برای دختران و زنان جوانی است که تحرک بالایی دارند.
پارچههای جین پای ثابت این سبکاند. اما یک ایراد بزرگ به تولیدات انبوه جینهای خام وارد است: بهشدت خشک و خشن هستند. وقتی یک رویهی جین نو میپوشید، سفتی یقه پشت گردن را زخم میکند. حتماً قبل از استفاده مداوم، این جنسها را با نرمکنندههای قوی بشویید تا بافتشان شکسته و نرم شود.
با عبور از دهههای اول جوانی، ساختار و خطوط هندسیِ محکم ارزش بیشتری پیدا میکنند. یک مدل کتی با دوخت تیز در یقه و استفاده از لاییچسبهای اصولی، اقتدار شما را چند پله بالا میبرد.
پارچههایی مثل ژاکارد و کرپهای سنگین بهترین متریالها هستند. این پارچهها فرم خود را بدون نیاز به آهارِ روی بدن حفظ میکنند. هدف در این سن، پوشیدن لباسهای عجیب برای پنهان کردن سن نیست؛ بلکه ارائه تصویری از ثبات است.
لباس کار باید یک ویژگی بیرحمانه داشته باشد: دوام بالا. شما قرار است هشت ساعت در این لباس نفس بکشید. بنابراین وجود کمی الیاف کشسان (اسپندکس) کاملاً حیاتی است.
یک پارچه خشک شاید صبح زود شیک باشد، اما تا ظهر روی قفسه سینه فشار میآورد. وقتی الگوهای برشِ یک تولیدی پوشاک زنانه حرفهای را بررسی میکنیم، میبینیم همیشه پنسها را آزادتر میگیرند تا فضای حرکت دست روی کیبورد فراهم باشد. لباسهای غیررسمی این محدودیتها را ندارند، اما پوشیدنشان در جلسات جدی باعث میشود شلخته قضاوت شوید.
گرانترین پارچه بازار هم اگر با شلوار اشتباه ترکیب شود، ارزان و نامرتب به نظر میرسد. این بخش علم تعادل حجمهاست.
رعایت تناسب حجمها مهمترین اصل است. اگر رویهی شما بالاتنهای پرحجم یا آستین کیمونو دارد، شلوار شما باید حتماً جمعوجور (مثل راسته یا مامفیت) باشد. ترکیب لباس گشاد با شلوار گشاد، شما را شبیه یک بلوک بیشکل میکند.
البته برعکسش هم صادق است. یک رویهی کوتاه و کاملاً فیت، با شلوارهای دمپا گشاد ترکیب فوقالعادهای میسازد. پیدا کردن این تعادل دیداری، گاهی از پیدا کردن یک [مانتو برای افراد لاغر] هم سختتر است؛ چون چشم بیننده درگیر تقابل حجمها میشود و ضعفهای اندامی اصلاً به چشم نمیآیند.
قانون «شال و کیف و کفش باید دقیقاً یکرنگ باشند» را دور بیندازید! این قانون سالهاست که منسوخ شده و فقط استایل شما را مصنوعی و بازاری نشان میدهد.
ترکیبپوشی مدرن روی تضادهای هوشمندانه میچرخد. لباس سرمهای با شال آجری معرکه میشود. نکتهای که خیلیها فراموش میکنند، هماهنگی بافت پارچههاست. یک رویهی سنگینِ پشمی نیاز به شالی دارد که وزن دیداری داشته باشد (مثل موهر)؛ انداختن روسری حریرِ نازک روی پالتوی ضخیم، تضاد بافتیِ بهشدت زنندهای دارد.
کفش، لنگرگاهِ ظاهر شماست. یک رویهی کتیِ مشکی با کفش پاشنه باریک کاملاً رسمی است، اما همان لباس با کتانی چرمی سفید، به یک تیپ نیمهرسمی برای قرارهای عصرانه تبدیل میشود.
حواستان به وزن دیداری کفشها باشد. پوشیدن پوتینهای لژدار سنگین با لباسهای نخی تابستانی، حس لطافت لباس را نابود میکند. کفش باید وزن بالاتنه را روی زمین مهار کند.
بزرگترین دروغ خریدهای اینترنتی، کلمهی فریبنده «فری سایز» است. در بیشتر مواقع، لباس فری سایز یعنی لباسی که فقط برای سایز ۳۸ به صورت بینقص دوخته شده؛ روی تن افراد درشتتر کشیده میشود و روی تن افراد ریزنقش زار میزند. همیشه از فروشنده بخواهید اندازههای دقیق را به سانتیمتر بدهد تا با لباسهای خودتان مقایسه کنید.
برای اینکه یک راهنمای خرید مانتو مناسب و کاربردی داشته باشید، من کیفیتهای بازار را اینطور دستهبندی میکنم:
| دستهبندی کیفیت بازار | نوع پارچه و دوخت غالب | پیشنهاد من برای استفاده |
| اقتصادی / دمدستی | تترون، داکرون، الیاف مصنوعی | عالی برای خریدهای روزانه محله و استفاده یکفصله. |
| میانرده (خوشقیمت) | کرپ مازراتی، نخی-ویسکوز، کتان کجراه | بهترین ارزش خرید برای محیطهای اداری و دانشگاه. دوام بالایی دارند. |
| لوکس و مزونی | ژاکارد وارداتی، ابریشم، سوزندوزی | فقط برای مراسم خاص و دیدارهای مهم. هزینه نگهداری بالایی دارند. |
چون قیمت نخ و پارچه این روزها مدام در حال نوسان است، بهتر است برای گرفتن قیمت دقیق مستقیماً با مزونها تماس بگیرید.
مدلهای مونوکروم (تکرنگ) با خطوط طولیِ ظریف و قدهای تا روی زانو، بهترین انتخاب برای بلندتر نشان دادن قد هستند. دلیل اصلی این خطای دید، ایجاد یکپارچگی بصری است؛ چشم انسان خطوط رنگی یکدست را به عنوان یک واحدِ کشیدهتر پردازش میکند و از قطع شدن فرم بدن جلوگیری میشود. راستش را بخواهید، من خودم در روزهایی که قرارهای کاریِ سختی دارم، بدون استثنا سراغ یک ست کاملِ تیره میروم تا حس تسلط بیشتری داشته باشم.
مدلهای جلو باز انتخاب بسیار بهتری هستند، به این شرط که لباسِ زیرین شما کاملاً فیت و تیرهرنگ باشد. دلیلش این است که دو لبهی لباس باز، یک نوار باریک در مرکز بدن ایجاد میکنند که باعث میشود فرم شکم در سایهی این لبهها محو شود.
آخر سر، با وجود تمام این قوانین هندسی، وقتی جلوی آینه ایستادهاید باید از خودتان بپرسید: وقتی این لباس را میپوشم، آیا شانههایم را عقبتر میدهم و احساس قدرت میکنم، یا فقط دارم خودم را با سلیقه یک غریبه تطبیق میدهم؟
