اِی پی پلاس را در پیام رسان های بله و روبیکا دنبال کنید
زمان مطالعه3 دقیقه
۵٪ تخفیف برای خرید اول
می پسنـدم0
اندازه متن12
راستش را بخواهید، وقتی میبینم کسی برای یک قرار کاری مهم یا یک دورهمی عصرانه، ساعتها جلوی کمد میایستد و آخر سر یک تیشرت بیقواره را با شلوار پارچهای میپوشد، حرص میخورم. در این سالهایی که کارم بررسی تناسبات فرمی لباس روی بدن آدمهای مختلف بوده، یک چیز را به یقین رسیدهام: شما با یک استایل با شومیز درست و اصولی، میتوانید نیمی از ضعفهای اندام یا حتی خستگی چهرهتان را بپوشانید
شومیزها لباسهای جادویی نیستند؛ صرفاً ساختار دارند. یقه، خط دکمه و سرآستین، خطوطی روی بدن شما میسازند که چشم بیننده را کنترل میکند. در این مقاله نمیخواهم توصیههای مجلات مد را تکرار کنم؛ قرار است از زاویه دید کسی که با الگو، پارچه و فرم بدن سر و کار دارد، به شما بگویم چطور باید این لباس را بپوشید تا روی تنتان بنشیند، نه اینکه از آن آویزان شود.
دلیل اصلیاش برمیگردد به ماهیت پارچههای تار و پودی. برعکس پارچههای کشباف مثل تیشرت که روی تمام برجستگیها و فرورفتگیهای بدن میخوابند، شومیزها برای خودشان فرم مستقل دارند. همین ویژگی ساده باعث میشود استایل کردن با شومیز، همیشه یک قدم از لباسهای روزمره مرتبتر به نظر برسد.
اگر در روزهای گرم تابستان سراغ خرید عمده شومیز میروید، یک پارچه لینن یا پوپلین نخی، فاصلهای بین پوست و لباس ایجاد میکند که اجازه میدهد هوا جریان داشته باشد. از طرفی، وقتی در فصل سرما زیر یک پلیور یقه هفت یا جلیقه پشمی یک شومیز میپوشید، بیرون زدن یقه و سرآستینها، یک لایهبندی به شدت حرفهای میسازد. در واقع شما با یک آیتم، هم بیسِ استایل تابستانیتان را دارید، هم ساختار استایل زمستانیتان را.
انتخاب قد لباس، مستقیماً با «سیلوئت» یا همان سایهنمای کلی بدن شما کار دارد. اگر بدون توجه به نسبتها لباس بپوشید، بهترین پارچهها هم شما را نامرتب نشان میدهند.
من با شومیزهای خیلی بلند مشکل دارم، مگر اینکه دقیقاً بدانید دارید چه کار میکنید. خطر اصلی در استایل با شومیز بلند این است که بدن شما را شبیه یک مستطیل یکتکه و بدون فرم نشان دهد. وقتی پارچه از خط باسن پایینتر میآید، پاهای شما از نظر بصری کوتاه میشوند.
برای حل این مشکل یک قانون ساده دارم که به کارفرماها و مراجعینم میگویم: قانون تضاد حجم. اگر بالاتنه شما با یک شومیز بلند پوشیده شده که رها و آزاد است، پایینتنه حتماً باید جمعوجور باشد. شلوارهای اسکینی یا راسته کاملاً جذب، بهترین گزینه هستند. چند روز پیش در مترو خانمی را دیدم که یک شومیز بلندِ اورسایز را با شلوار بگ پوشیده بود؛ با وجود اینکه لباسها برند و خوشدوخت بودند، اما کل استایل او را حداقل ده کیلو چاقتر و قدش را کوتاهتر نشان میداد. پس تضاد حجم را فراموش نکنید.
این روزها شومیزهای کراپ یا کوتاه خیلی روی بورس هستند. این مدلها دقیقاً روی خط کمر یا دو سانت بالاتر تمام میشوند. استایل با شومیز کوتاه برای موقعیتهای غیررسمی، کافهگردی یا دورهمیهای دوستانه عالی است، اما لطفاً، و تأکید میکنم لطفاً، با این مدل شومیزها در محیطهای اداری و رسمی حاضر نشوید.
بهترین مکمل برای این قد از شومیز، شلوارهای فاقبلند (High-waist) هستند. وقتی فاق شلوار بالا میآید و شومیز دقیقاً مماس با لبهی کمر شلوار تمام میشود، خط کمر شما در بالاترین نقطه ممکن تعریف میشود؛ نتیجه؟ پاهای شما به طرز چشمگیری کشیدهتر به نظر میرسند.
اینجا دیگر بحث راحتی نیست؛ بحث جلوهگری متریال است. وقتی حرف از استایل با شومیز مجلسی میشود، الیاف پارچه باید حرف اول را بزنند. ساتنهای سنگین، کرپدوشین یا حریرهای ابریشمی، بافتی دارند که نور را به شکل متفاوتی منعکس میکنند.
هفته پیش یکی از همکارانم برای یک مهمانی مهم، یک شومیز ساتن بسیار گرانقیمت با یقه دراپه خریده بود، اما آن را با یک شلوار جین معمولی پوشید! این یک اشتباه استراتژیک است. شومیز مجلسی نیاز به پایهای دارد که وزن بصری آن را تحمل کند. شلوارهای پارچهای راسته از جنس کرپ مازراتی یا دامنهای میدی با برشهای تمیز، بهترین همراه برای این نوع شومیزها هستند.
البته یک ایراد بزرگ به شومیزهای مجلسی وارد است: نگهداری آنها عذابآور است. یک لکه کوچک آب روی ساتن، تا زمان خشکشویی بعدی مثل یک لکه چربی به چشم میآید.
شما نمیتوانید یک لباس را بخرید و توقع داشته باشید با هر چیزی که در کمد دارید ست شود. ست کردن، هنر ترکیب بافت و حجم است.
این ترکیب یونیفرم روزمره خیلی از ماست. اگر جین مام استایل میپوشید (که فاق بلند و رانهای آزادی دارد)، حتماً شومیز را کامل داخل شلوار بگذارید. این کار یک استایل وینتجِ دهه نودی به شما میدهد که بسیار شیک است.
اما در مورد شلوار بگ داستان فرق دارد. چون خودِ شلوار حجم زیادی دارد، پیشنهاد میکنم شومیز را گره بزنید تا تمرکز روی خط کمر حفظ شود. در مورد جین اسکینی هم، همانطور که گفتم، شومیزهای اورسایز و مردانه بهترین ترکیب را میسازند تا تعادل حفظ شود.
دامنها خشکی خطوط شومیز را میشکنند. ترکیب یک شومیز پوپلینِ آهاردار با یک دامن میدیِ حریر پلیسه، تضاد بافتی ایجاد میکند که بینهایت چشمنواز است (سفت در برابر نرم).
اما یک مشکل بزرگ هست که خیلیها درگیرش هستند: وقتی دامنِ تنگ میپوشید، پارچهی شومیزی که داخل دامن رفته، روی شکم جمع میشود و برجستگیهای بدی میسازد. اخیراً که برای بررسی کیفیت دوختها به یک تولیدی لباس زنانه سر زده بودم، طراح آنجا راهحل خوبی را اجرا میکرد. در این جور مواقع، خرید بادی زنانه که بالاتنهاش دقیقاً طرح شومیز دارد، عاقلانهترین کار است. بادی به دلیل دکمهدار بودن در پایین، کاملاً روی تن کشیده میشود و زیر دامن هیچ خط و چینخوردگی اضافهای ایجاد نمیکند.
اگر میخواهید نشان دهید که لباس پوشیدن را بلدید، سراغ لایهبندی بروید. وقتی شومیز را زیر یک کت بلیزر میپوشید، حتماً یقه شومیز را روی یقه کت برگردانید و مهمتر از آن، سرآستین شومیز را حدود دو سانت از آستین کت بیرون بیاورید. این یک تکنیک کلاسیک است که در خیاطی به آن «نشان دادن کُپِ آستین» میگویند. سارافونها هم برای ساختن استایلهای هنری با شومیزهای آستینپفدار بینظیرند.
رنگها بار روانی دارند. نمیتوانید با همان شومیزی که به کافه میروید، در یک جلسه دفاع یا قرارداد کاری حاضر شوید.
اگر در کمدتان یک شومیز سفیدِ خوشدوخت با درزهای تمیز ندارید، عملاً پایهی استایل کلاسیکتان میلنگد. صدای خشخش خفیف پارچه پنبهای یک شومیز سفید، حس اقتدار عجیبی دارد.
اما بیایید واقعبین باشیم؛ نگهداری از شومیز سفید در شهری مثل تهران با این حجم از آلودگی، یک کابوس است. یقهها سریعاً زرد میشوند و کوچکترین لکه قهوه روی آن فریاد میزند. با این حال، ارزش دردسرش را دارد. ترکیب آن با شلوار کرم یا جین آبی، هیچوقت قدیمی نمیشود.
خیلیها میگویند مشکی لاغرتر نشان میدهد؛ بله، تا حدودی درست است چون سایهروشنهای پارچه را مخفی میکند و بدن را به شکل یک حجم مسطح درمیآورد. اما پوشیدن شومیز مشکیِ مات نزدیک صورت، بهخصوص اگر خسته باشید یا پوستتان تناژ سرد داشته باشد، تمام طراوت چهره را میگیرد و سایههای زیر چشم را عمیقتر میکند.
اگر اصرار به پوشیدن مشکی دارید، مدلهایی را انتخاب کنید که یقه بازتری دارند تا فاصله رنگ مشکی با صورتتان بیشتر شود، یا سراغ پارچههایی با کمی براقیت بروید.
رنگهای نود (مثل بژ، شتری، کاراملی) پایههای استایلِ گرانقیمت (Old Money) هستند. این رنگها در سال ۱۴۰۴ به شدت ترند شدهاند و دلیلش هم تمایل به مینیمالیسم در شرایط فعلی است.
رنگهای جیغ مثل سرخابی یا سبز زمردی، ریسک بالایی دارند. قانون شخصی من این است: اگر شومیز رنگ تند دارد، تمام قطعات دیگر استایل (کیف، کفش، شلوار) باید از رنگهای خنثی و بدون هیچ طرحی باشند.
گاهی لباس همان است، اما نحوه پوشیدنِ شماست که امضای شخصیتان را میسازد.
شومیز بدون اکسسوری خیلی خام به نظر میرسد. وقتی سه دکمهی بالایی را باز میگذارید، آن فضای خالی V شکل روی سینه، بهترین بوم برای انداختن گردنبندهای ظریف چندلایه است.
یک نکته فنی هم بگویم: اگر شومیزتان پنس (ساسون) سینه ندارد و روی تنتان آزاد میایستد، با بستن یک کمربند چرمی روی خط طبیعی کمر، میتوانید فرم ساعت شنی را به صورت مصنوعی ایجاد کنید. تا زدن آستینها تا روی ساعد هم باعث میشود باریکترین قسمت دست دیده شود که به ظرافت کلی استایل کمک میکند.
همیشه سه راه پیش روی شماست:
۱. کامل داخل شلوار (Full Tuck): برای محیطهای رسمی. حتماً بعد از اینکه شومیز را داخل شلوار گذاشتید، دستهایتان را یک بار بالا ببرید تا پارچه به اندازه طبیعی بیرون بیاید و هنگام نشستن کشیده نشود.
۲. نیمهتو (French Tuck): فقط قسمت جلوی شومیز (حدود ۱۰ سانت وسط) را داخل کمر قرار دهید و پهلوها و پشت را رها کنید. این کار هم خط کمر را نشان میدهد، هم پهلوها را میپوشاند.
۳. گره زدن: برای شومیزهای اورسایز روی دامن یا شلوارهای گشاد تابستانی عالی است. فقط حواستان باشد گره خیلی سفت و برجسته نشود.
لباسی که روی تن مانکن ویترین خوب میایستد، لزوماً برای شما مناسب نیست. من در طول تجربهام متوجه شدهام که بیشتر آدمها فرم بدن خودشان را اشتباه تشخیص میدهند. در جدول زیر، قوانین پایهای را آوردهام:
| فرم بدن | مدل شومیز ایدهآل | اشتباه رایج که باید دوری کنید |
| ساعت شنی (کمر باریک) | شومیزهای کمردار، یقههای باز (V) | پوشیدن شومیزهای راسته و بدون پنس که گودی کمر را مخفی میکنند. |
| سیب (بالاتنه پُر) | شومیزهای با پارچه لخت (مثل حریر) با یقههای باز | استفاده از شومیزهای جیبدار روی سینه یا پارچههای خشک و آهاردار. |
| گلابی (پایینتنه پُر) | شومیزهایی با آستینهای حجمدار (پفدار) یا اپلدار | شومیزهایی که دقیقاً روی پهنترین خط باسن تمام میشوند. |
| مستطیل (بدون انحنا) | شومیزهای دراپهدار، یقه کراواتی یا چیندار | پوشیدن استایل مونوکروم (تکرنگ) بدون استفاده از کمربند متضاد. |
در مورد تناژ پوست هم خودتان را درگیر قوانین پیچیده نکنید. یک راه ساده: اگر طلا بیشتر به پوستتان میآید (تناژ گرم)، سراغ شومیزهای کرم، آجری و زیتونی بروید. اگر نقره چهرهتان را باز میکند (تناژ سرد)، سفید یخچالی، آبی نفتی و صورتی برای شما ساخته شدهاند.
راستش را بخواهید، پیدا کردن یک شومیز که دقیقاً فیتِ سرشانهها باشد، یقهاش خفه نکند و قد آستینش درست روی مچ دست تمام شود، کار راحتی نیست؛ گاهی شبیه پیدا کردن سوزن در انبار کاه است. اما وقتی آن شومیزِ درست را پیدا کردید، متوجه میشوید که چرا اینقدر روی این آیتم تأکید دارم.
بار بعدی که قصد بیرون رفتن داشتید و نمیدانستید چه بپوشید، به جای پوشیدن همان تیشرت همیشگی، یک شومیز را امتحان کنید. آستینهایش را تا بزنید، قسمت جلوی آن را داخل شلوار قرار دهید و در آینه نگاه کنید. آیا احساس نمیکنید خطوط شانهها و فرم کلی بدنتان، ناگهان چقدر منسجمتر و قدرتمندتر به نظر میرسد؟
لینن به دلیل ذات الیافش، بهشدت و به سرعت چروک میشود. برای محیطهای اداری و رسمی که نیاز به استایلِ اتوکشیده دارید، اصلاً گزینه مناسبی نیست. در عوض، برای استایلهای کژوال و روزمره در فصل گرما بهترین انتخاب است.
مدلهای لنگی (Wrap) یا شومیزهایی با برشهای عمودی. این مدلها چشم را به صورت خطی حرکت میدهند و از تمرکز روی بخش میانی بدن جلوگیری میکنند. از طرفی پارچههای لخت مثل کرپ، خیلی بهتر از پارچههای خشک روی این فرم بدنی مینشینند.
این مشکل معمولاً به خاطر کم بودن فضای پنس سینه در الگوی دوخت لباس است. در این موارد، یا باید از یک سایز بزرگتر استفاده کنید، یا شومیز را پیش خیاط ببرید تا بین دکمههای پرفشار، یک دکمهی مخفی (Snap button) بدوزد.
